Langvoeden is gewoon je kind volgen

Ik doe het al 3,5 jaar. Nonstop. Dus ook tijdens mijn tweede zwangerschap. Een aantal mensen vindt het langvoeden knap, andere interessant, maar er zijn er ook die het idee verwerpelijk vinden. Dat laatste vind ik dan weer onbegrijpelijk.

De reacties van afkeurders variëren van: 'in Afrika oké, maar in onze westerse wereld past het niet' tot 'het is de moeder die vanuit egoïstische overwegingen koste wat het kost haar kind klein wil houden'. Zullen we het dan eens hebben over de natuurlijke speenleeftijd van kinderen? Want borstvoeding geef je aan ook aan kinderen en niet enkel aan baby's.

Er is genoeg informatie te vinden op het Internet en in publicaties van de lll. Een aantal theorieën is misschien betwistbaar (dat geven de bronnen dan ook zelf aan), maar dat op wereldvlak de gemiddelde speenleeftijd 4,2 jaar bedraagt kan niet genegeerd worden. Ook het feit dat je immuunsysteem pas volledig opgebouwd is rond 7 jaar en borstvoeding daar een heel belangrijke factor in speelt, spreekt toch enkel in het voordeel van langvoeden?

Vanwaar komen die opmerkingen dan? Niet perse vanuit onwetendheid, vaak gewoon vanuit een 'vies gevoel' bij het zicht van een kleuter aan de borst. En dat komt dan weer vanuit het feit dat de langvoedsters en hun kinderen zo onzichtbaar geworden zijn, ze gaan volledig op in de massa. Logisch toch dat je je dan alleen voelt? Dat je door je omgeving in een hoekje geduwd wordt? Dat het moeilijker wordt om je steeds te blijven verantwoorden? Dat je zelfs onder druk gezet wordt om de borstvoeding stop te zetten?

Als je het van je kan afzetten, ga je gewoon door. Op een bepaald moment maak je de klik en beslis je dat het van je kind zal afhangen wanneer hij/zij stopt. Spijtiggenoeg wil dat vaak ook zeggen dat je je hiervoor wat moet terugtrekken in je veilige omgeving omdat openbaar voeden steeds minder aanvaard wordt.

Ik wil het gerust over een andere boeg gooien! Ik doe het OVERAL. En soms zelfs de twee tegelijk. Een kleuter van 3,5 en een peuter van 1 jaar. En het zijn mijn kinderen die tonen hoe het moet. Ik weiger ze de borst niet! En ze groeien zo goed en het is voor ons allemaal een moment van rust en gezellig samenzijn.

Meer langvoedsters in het straatbeeld zou de vooroordelen laten verdwijnen... maar we hebben nog een lange weg te gaan in onze geïdealiseerde westerse wereld. Wat is er trouwens zo goed aan die wereld als we bij de start van ons leven al niet meer in onze behoeften worden voorzien omdat het ongewoon geworden is?

Ik wil afsluiten met een positieve noot/nood. Mijn zoon vertelt zelf openlijk dat hij borstvoeding krijgt, dat zijn moeder twee borsten heeft en dat die dienen om melk uit te drinken. Hij vraagt zich ook af waarom ander kindjes het niet krijgen. Over een aantal jaar zal zijn zusje dat ook doen en hopelijk zal zo de nieuwe generatie er wat gevoelig voor gemaakt worden en zelf weer meer en langer borstvoeding geven. Via andere fora is het me ook duidelijk dat ik niet alleen ben (er wonen er niet veel in de buurt, maar het Internet steekt alle grenzen moeiteloos over) en ook dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Er is een nood om de krachten te bundelen, en deze blog wil daar een aanzet toe zijn. Laat van je horen! Breng borstvoeding in beeld, zet de langvoedsters op de kaart. Samen staan we sterk!

Om borstvoeding te geven moet je stevig in je schoenen staan

Ik denk dat elke moeder met borstvoedingservaring het al verschillende keren heeft meegemaakt: geef je nu nog steeds borstvoeding? Krijgt dat arm kind nu nog geen eten? Je bent aan het verwennen hoor! Je bent precies een levende fopspeen! Wie zal je kind straks troosten als je terug gaat werken of van huis weg moet?

En steeds opnieuw moeten we op onze tanden bijten. Eens we er aan gewoon raken, wapenen we ons met tonnen argumenten pro borstvoeding om onze opponent toch maar onder de tafel te praten. Maar waarom eigenlijk? Waarom moet borstvoeding altijd verderdigd worden? Borstvoeding is de natuurlijke manier waarop je je kind grootbrengt. Hoe lang, waar, wanneer, in welke houding je het doet, is toch je eigen keuze? Moet die steeds opnieuw verantwoord worden?

En dan nog, als je je tanden laat zien, ben je plots te extreem, bezeten door borstvoeding, behoor je tot de borstvoedingsmaffia (oh ja, er bestaat een woord voor!).

Gewoon ons best doen en toch wel veel liever hier wat steun in krijgen en niet alsmaar opnieuw die vervelende vragen...

Als je je vraag dan stelt aan de verkeerde persoon of hulpverlener; zal het antwoord ongeveer zo klinken: ach je mag nu wel eens aan jezelf denken en die borstvoeding afbouwen.

Nu wil ik één ding duidelijk stellen: ik denk aan mezelf als ik borstvoeding geef. Ik denk aan mijn gezondheid en die van mijn kindjes en is dat niet het allerbelangrijkste?