Voorbij het Mammacafé, op naar MamAditi!

Het is wat zoeken geweest... ik wou een organisatie oprichten om moeders te helpen bij vragen over borstvoeding en eigenlijk opvoeding in het algemeen. Uitgaande van het feit dat samen moederen makkelijker is dan alleen, zette ik al mijn energie de laatste twee jaar helemaal in op het Mammacafé.

Nu gaan we verder, we gaan voorbij het Mammacafé en op naar MamAditi! MamAditi werd opgestart om natuurlijk (op)voeden te ondersteunen. Uiteraard is borstvoeding daarin de hoofdbrok. Borstvoeding is de eerste, logische stap na een bevalling. Een natuurlijke keuze die helemaal afgestemd is op de voedings- en emotionele behoeften van je kind. Je leert je kindje makkelijker 'lezen' omdat je ze van zo kortbij volgt en bijna letterlijk nog hele dagen dicht bij je hart draait.

De warmte van het natuurlijk ouderschap wordt ook uitgestraald in MamAditi. We hebben een bloeiend forum waar moeders zich thuis voelen. Lief en leed met elkaar delen. Vreugde en verdriet, geluk en weemoed. Alles krijgt een plaats en alles krijgt een antwoord.

Binnenkort starten de bijeenkomsten, hoewel er nu al heel veel forumafspraken zijn. Je zal er nog van horen, van MamAdit! De nieuwe generatie borstvoedingsondersteuning is sterker dan ooit.

Zoveel vragen en zoveel antwoorden!

Ik heb altijd een steepje voorgehad... ik kende mijn vroedvrouwen door en door en zij ook mij. Ik heb een schitterende borstvoedingsstart gehad en vond makkelijk mijn weg terug naar hen wanneer ik met een vraag zat. Mijn zus bracht me in contact met La Leche League en al snel had ik dus twee perfecte kanalen waar ik met mijn vragen terecht kon. Geen verschillende adviezen die me lieten twijfelen, maar eenduidige informatie en een extra boost voor mijn zelfvertrouwen.

Ik had hier genoeg aan. Met de weinige problemen die ik gehad heb, kon ik er terecht.

Anders liep het wanneer ik ongevraagd advies kreeg; een soort van 'op de vingers tikken'. Alsof ik niet goed bezig was. Mijn kindjes hoorden plots in hokjes te passen, nachten door te slapen, rond te komen met 5 voedingen per dag, af en toe eens water te drinken en ik moest vooral aan mezelf beginnen denken. Ik heb er naar geluisterd, de adviesen gelukkig nooit opgevolgd, en het achter mij gelaten. Maar dat kon ik alleen omdat ik een buffer had met 'mijn' vroedvrouwen, mijn zus en LLL. Ik had mijn weg gevonden. Ik kon al mijn vragen kwijt en twijfelde geen seconde aan de antwoorden.

Een goede voorbereiding is het halve werk

Zoals beloofd, een kleine terugkoppeling naar de afgelopen enquête. Eerst leest u een stukje van de arts-aan-huis van het Mammacafé en daarna een ervaringsverhaal.

Borstvoeding heeft een generatie “ op de bank gezeten”, mocht niet meespelen. Wat vroeger evident was, is het nu soms niet meer.
Een van de belangrijkste factoren om borstvoeding te laten lukken, is vastberadenheid, de overtuiging al tijdens de zwangerschap dat je het aan kan. Die mentale voorbereiding is heel belangrijk. Je kan je laten steunen door eens naar een bijeenkomst van een moedergroep te gaan, kom eens naar het mammacafé. Soms helpt het ook om op voorhand strategieën uit te denken als je niet gerust bent in je vermogen te borstvoeden in aanwezigheid van anderen, denk maar aan schoonouders of vreemden in de kraamkamer. Er bestaat immers mooie kledij, die niets laat zien, en als het in het begin te moeilijk is, plak gerust een sticker op de deur dat iedereen maar even moet wachten.
Verzorg je borsten ook goed tijdens de zwangerschap. Het dragen van een goede BH met goede steun is belangrijk. Soms wordt ook wel aangeraden je tepels extra te verzorgen.
Als je twijfel hebt, is het een goed idee om al tijdens je zwangerschap een boom op te zetten over borstvoeding met een vertrouwenspersoon, zoals je huisarts, je verloskundige, je gynaecoloog. Of kom eens langs?

En nu hoe het bij mij gelopen is. Omdat ik koos voor een thuisbevalling, werd ik schitterend begeleid door mijn vroedvrouwen. Ze werkten echt ook aan mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen en dat heb ik eingenlijk nu pas door. Toen Arne net geboren was en voor het eerst aan mijn borst werd gelegd, merkte de vroedvrouw op dat ik ‘gemaakt was om borstvoeding te geven’. Ik vond dat toen een enorm compliment, maar intussen weet ik dat iedereen er eigenlijk voor gemaakt is. Dat schouderklopje was echter net datgene wat ik nodig had voor een fantastische borstvoedingstart. Ik geloofde in het kunnen van mijn eigen lichaam en het kunnen van Arne. Gewoon voeden op vraag, en da’s ongeveer om de twee uur. Als de baby zijn eerste lange slaap doet na de geboorte, toch proberen aanleggen zodat er maximum 6 uur tussen zit.

Ik heb me van in het begin volledig laten leiden door mijn kindjes en nooit getwijfeld aan hun kunnen om mijn productie te sturen. Eigenlijk zijn zij de expert. Laat die baby’s maar doen! Een baby hoeft niet te huilen van de honger. Als je goed op zijn signalen let, kan je honger al veel sneller onderscheppen. Ik zeg hiermee niet dat je niets hoeft te leren! Je kindje moet perfect aanliggen en daarvoor is de hulp van een expert meer dan welkom! Kom alvast eens oefenen in het Mammacafé!


Als een mama begint met de instelling dat ze gemaakt is om borstvoeding te geven en haar omgeving haar daar in ondersteunt en dankbaar voor is, zal ze snel goed vertrokken zijn voor een mooie, lange periode. Borstvoeding kan je zelfzekerder maken wanneer je ziet hoe goed je kindje groeit op je melk...

Als je toch problemen krijgt onderweg, aarzel dan niet om zo snel mogelijk contact op te nemen met een borstvoedingorganisatie zodat de schade kan beperkt worden!

Een schaap met witte voetjes, drinkt zijn melk zo zoetjes...

Zelf krijg ik de kriebels bij de vraag: slaapt je kindje al door? Alsof 'doorslapen' een maatstaaf is voor een goed, makkelijk, lief, zacht, zoet, perfect, gezond, ... kindje. Ook de link met borstvoeding wordt onterecht gelegd. Borstvoeding wordt gezien als boosdoener, als klokwekradio die 's nachts het huis op stelten zet. Als je 's nachts je kind voedt, ben je precies niet goed bezig.

Kindjes drinken ook 's nachts zoetjes hun melk. Zo werkt het nu eenmaal. Verwennen we ze daar weer mee? Moeten we dan al in de baarmoeder voorkomen dat onze baby op vraag voedsel krijgt via de navelstreng? Want daar is het echt constant! Ik vind meteen na de geboorte overschakelen naar om de één à twee uur dan al een puike prestatie en 's nachts drie of vier uur tussenlaten? Da's toch al een wereld van verschil?!

Omdat er overal naar gevraagd wordt, zal ik ook maar wat 'wetenschappelijke bewijzen' in de ring gooien. Baby's hebben een ander slaappatroon dan volwassenen. Ze slapen meer korte, lichte slaapjes en volwassenen minder, maar langere, diepe. Tijdens die lichte slaapjes ontwikkelen hun hersenen sneller dan tijdens een diepe. Vermoeide moeders: troost jullie met het feit dat een baby die veel wakker wordt, druk bezig is met het ontwikkelen van zijn hersenen. De natuur voorziet het wel allemaal! Een baby leeft op een ander ritme, we moeten niet verwachten dat dit meteen strookt met dat van de ouders.

Ik weet het, het is vermoeiend. Het is een hele aanpassing. Het is een dikke zure appel waar we allemaal door moeten bijten. We moeten toegeven in onze eigen behoefte aan slaap om in te spelen op de signalen van onze kindjes.

Maar aan de andere kant: het gaat ook voorbij. Het kan lang duren, maar na een jaar slapen de meeste baby's toch al wat langer en dan kijken we met heimwee terug op die kleine baby en vertellen we overal 'dat ze toch zo rap groot zijn'. Het niet doorslapen van mama en papa zijn we echt snel vergeten!

Maak het jezelf gemakkelijk. Kies een slaapopstelling die je het beste ligt. In mijn geval is dat een groot bed met een railing en een kinderbedje dat de eerste uren van de nacht beslapen is en vanaf 2uur leeg en verlaten op de kamer staat. Tegen dan liggen we lekker gezellig (ongefopt) dicht bij elkaar. De jongste doet aan 'zelfbediening' en ik slaap door dit alles heen...


Leestip: bij christine.vdbroecke@pandora.be van LLL kan je een artikel aanvragen betreffende nachtvoedingen en hoe je de nachten voor jezelf aangenamer kan maken. Daarnaast is ook Nighttime Parenting van William Sears een echte aanrader.

Hoe zit het nu met vadermelk?

Afgelopen donderdag sloot het Mammacafé de Internationale week van de borstvoeding af met haar allereerste Nocturne. Omdat er dit jaar extra aandacht gevraagd werd voor de ondersteunende omgeving van de borstvoedende moeder, vonden we het tijd voor een Mammacafé waarin het hele gezin welkom was. Het zijlokaaltje van de Bioshop in Ninove zat tjokvol met mama's, papa's, baby's, peuters en kleuters en de spaghetti viel zeer in de smaak.

Het deed deugd, zo eens met het hele gezin op het gemak kunnen eten. De kindjes hadden plaats om te spelen en de sfeer was heel erg ontspannen. Mama was vrijgesteld van dienst en kon meegenieten van een voedzame maaltijd.

Borstvoeding geef je niet alleen en de steun van de partner is echt van onschatbare waarde. Trotse papa's schoven mee aan tafel en er werd al snel over-en-weer gekeuveld. Papa's delen ons mee dat ze wel graag eens 'op stap' gaan, maar dat het toch moeilijker is met het jonge gezin. Ons initiatief bood hiervoor een alternatief en is dus zeker voor herhaling vatbaar.

Mijn partner staat alvast meer dan 100% achter ons borstvoedingrelaas. Hij ziet er alle goeie kanten van in en geniet er mee van dat onze kindjes er zo goed mee zijn. De opmerking dat een papa toch ook eens een flesje moet kunnen geven verbaast hem steeds weer. Papa's hoeven heus geen eten te geven aan hun kinderen om er een band mee op te bouwen. Dat doen ze via spelen, lezen, verzorgen, troosten, en mama ondersteunen in de voedingstaak. Hoeveel uren heeft mijn partner niet al gekeken naar onze drinkende kindjes en naast mij gezeten bij het voeden? En als papa even geen troost meer kan bieden, is het ukje zeer snel gesust aan de borst en daar heeft iedereen, en ook papa, baat bij. Ik denk nu niet dat hij daar ooit al jaloers over geweest is of bang dat onze kindjes ermee verwend zouden worden. We halen gewoon samen het onderste uit de (mamamelk)kan.

Bedankt papa's!

Langvoeden is gewoon je kind volgen

Ik doe het al 3,5 jaar. Nonstop. Dus ook tijdens mijn tweede zwangerschap. Een aantal mensen vindt het langvoeden knap, andere interessant, maar er zijn er ook die het idee verwerpelijk vinden. Dat laatste vind ik dan weer onbegrijpelijk.

De reacties van afkeurders variëren van: 'in Afrika oké, maar in onze westerse wereld past het niet' tot 'het is de moeder die vanuit egoïstische overwegingen koste wat het kost haar kind klein wil houden'. Zullen we het dan eens hebben over de natuurlijke speenleeftijd van kinderen? Want borstvoeding geef je aan ook aan kinderen en niet enkel aan baby's.

Er is genoeg informatie te vinden op het Internet en in publicaties van de lll. Een aantal theorieën is misschien betwistbaar (dat geven de bronnen dan ook zelf aan), maar dat op wereldvlak de gemiddelde speenleeftijd 4,2 jaar bedraagt kan niet genegeerd worden. Ook het feit dat je immuunsysteem pas volledig opgebouwd is rond 7 jaar en borstvoeding daar een heel belangrijke factor in speelt, spreekt toch enkel in het voordeel van langvoeden?

Vanwaar komen die opmerkingen dan? Niet perse vanuit onwetendheid, vaak gewoon vanuit een 'vies gevoel' bij het zicht van een kleuter aan de borst. En dat komt dan weer vanuit het feit dat de langvoedsters en hun kinderen zo onzichtbaar geworden zijn, ze gaan volledig op in de massa. Logisch toch dat je je dan alleen voelt? Dat je door je omgeving in een hoekje geduwd wordt? Dat het moeilijker wordt om je steeds te blijven verantwoorden? Dat je zelfs onder druk gezet wordt om de borstvoeding stop te zetten?

Als je het van je kan afzetten, ga je gewoon door. Op een bepaald moment maak je de klik en beslis je dat het van je kind zal afhangen wanneer hij/zij stopt. Spijtiggenoeg wil dat vaak ook zeggen dat je je hiervoor wat moet terugtrekken in je veilige omgeving omdat openbaar voeden steeds minder aanvaard wordt.

Ik wil het gerust over een andere boeg gooien! Ik doe het OVERAL. En soms zelfs de twee tegelijk. Een kleuter van 3,5 en een peuter van 1 jaar. En het zijn mijn kinderen die tonen hoe het moet. Ik weiger ze de borst niet! En ze groeien zo goed en het is voor ons allemaal een moment van rust en gezellig samenzijn.

Meer langvoedsters in het straatbeeld zou de vooroordelen laten verdwijnen... maar we hebben nog een lange weg te gaan in onze geïdealiseerde westerse wereld. Wat is er trouwens zo goed aan die wereld als we bij de start van ons leven al niet meer in onze behoeften worden voorzien omdat het ongewoon geworden is?

Ik wil afsluiten met een positieve noot/nood. Mijn zoon vertelt zelf openlijk dat hij borstvoeding krijgt, dat zijn moeder twee borsten heeft en dat die dienen om melk uit te drinken. Hij vraagt zich ook af waarom ander kindjes het niet krijgen. Over een aantal jaar zal zijn zusje dat ook doen en hopelijk zal zo de nieuwe generatie er wat gevoelig voor gemaakt worden en zelf weer meer en langer borstvoeding geven. Via andere fora is het me ook duidelijk dat ik niet alleen ben (er wonen er niet veel in de buurt, maar het Internet steekt alle grenzen moeiteloos over) en ook dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Er is een nood om de krachten te bundelen, en deze blog wil daar een aanzet toe zijn. Laat van je horen! Breng borstvoeding in beeld, zet de langvoedsters op de kaart. Samen staan we sterk!

Om borstvoeding te geven moet je stevig in je schoenen staan

Ik denk dat elke moeder met borstvoedingservaring het al verschillende keren heeft meegemaakt: geef je nu nog steeds borstvoeding? Krijgt dat arm kind nu nog geen eten? Je bent aan het verwennen hoor! Je bent precies een levende fopspeen! Wie zal je kind straks troosten als je terug gaat werken of van huis weg moet?

En steeds opnieuw moeten we op onze tanden bijten. Eens we er aan gewoon raken, wapenen we ons met tonnen argumenten pro borstvoeding om onze opponent toch maar onder de tafel te praten. Maar waarom eigenlijk? Waarom moet borstvoeding altijd verderdigd worden? Borstvoeding is de natuurlijke manier waarop je je kind grootbrengt. Hoe lang, waar, wanneer, in welke houding je het doet, is toch je eigen keuze? Moet die steeds opnieuw verantwoord worden?

En dan nog, als je je tanden laat zien, ben je plots te extreem, bezeten door borstvoeding, behoor je tot de borstvoedingsmaffia (oh ja, er bestaat een woord voor!).

Gewoon ons best doen en toch wel veel liever hier wat steun in krijgen en niet alsmaar opnieuw die vervelende vragen...

Als je je vraag dan stelt aan de verkeerde persoon of hulpverlener; zal het antwoord ongeveer zo klinken: ach je mag nu wel eens aan jezelf denken en die borstvoeding afbouwen.

Nu wil ik één ding duidelijk stellen: ik denk aan mezelf als ik borstvoeding geef. Ik denk aan mijn gezondheid en die van mijn kindjes en is dat niet het allerbelangrijkste?